[SF] He's mine (KRIS x LUHAN)

posted on 16 Aug 2013 17:07 by ninakooh in EXO

Title: He is mine
Author: Nina*
Paring: KRIS x LUHAN ft. A GIRL WHO NOT HAVE NAME
Rating: R
Author’s note: ตามสัญญากับน้องฝน #เรทพุ่งหน้าตาเฉย

 

*

 

I know he is not my boyfriend.

But he is still mine.

 

.

 

.

 

.

 

ริมฝีปากเอิบอิ่มเผยยิ้มเอียงอาย หลังจากที่เพิ่งได้รับจูบรสหวานหอมมาจากผู้ชายที่ส่งรอยยิ้มปานเทพบุตรมาให้ นิ้วยาวเกี่ยวผมขึ้นทัดหูให้เธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะประทับปลายจมูกลงบนผิวแก้มเนียนใสอีกครั้ง พร้อมกับถ้อยคำหวานหูที่กระซิบแผ่วเบาให้รู้กันเพียงแค่สองคน ทิ้งท้ายให้เคลิบเคลิ้มด้วยอาการคลอเคลียพะเน้าพะนอไม่ยอมร้างราเธอไปเสียที ก่อนจะจำยอมต้องปล่อยมือด้วยรอยยิ้มเต็มแก้ม เมื่อริมฝีปากคู่นั้นก้มลงประทับที่หลังมือเป็นการร่ำลา เสียงหัวใจที่เต้นแรงจากการทำงานหนัก หลังจากได้ทำหน้าที่สูบฉีดเลือดทุกๆ หยดในร่างกายให้ขึ้นมารวมกันบนใบหน้า บอกให้เธอรู้ว่าถ้าเป็นไปได้ คืนนี้ก็ไม่อยากจะแยกจากผู้ชายคนนี้เลย

 

แต่ความจริงก็บอกให้เธอรู้ว่าซินเดอเรลล่าอย่างเธอหมดเวลาแล้ว

 

กลิ่นหอมเย็นของ BVLGARI เป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่เธอได้รับกลับไปนอนฝันที่บ้านถึงเจ้าชายรูปงามที่เธอมีโอกาสได้เป็นเจ้าของอยู่หนึ่งวันเต็มๆ และคาดหวังว่าเธอจะได้รับโอกาสอีก

 

ผิดกับใครอีกคนที่โมโหจนเดินปึงปังกลับเข้าไปในบ้าน พร้อมกับเสียงโครมครามชุดใหญ่

 

อู๋อี้ฝานบิดยิ้มด้วยนึกขันใครคนนั้นที่โมโหจนระงับอาการเอาไว้แทบไม่อยู่

 

เพียงแค่เพราะว่าอู๋อี้ฝานออกไปข้างนอกโดยที่ไม่บอกกล่าว

เพียงแค่เพราะว่าอู๋อี้ฝานไม่รับโทรศัพท์

เพียงแค่เพราะว่าอู๋อี้ฝานไม่ยอมบอกว่าอยู่กับใคร

เพียงแค่เพราะว่าอู๋อี้ฝานกลับบ้านช้า

เพียงแค่เพราะว่าอู๋อี้ฝานกลับมากับสาวสวยคนหนึ่งหลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดที่กล่าวมา

ซ้ำยังจูบหญิงสาวคนนั้นเสียจนเธอแทบละลายต่อหน้าต่อตาคนที่หึงจนแทบคลั่ง

 

มันน่าสนุกดีจะตายไป เวลาให้เห็นคนปากแข็งโกรธจนพูดไม่ออก ทั้งที่คงอยากจะอาละวาดให้สาแก่ใจ แต่เพราะทิฐิบ้าบอที่เอามาค้ำคอตัวเองเอาไว้ ทำให้ไม่กล้าที่จะแสดงออกมาว่าหวงเขามากแค่ไหน มันก็ช่วยไม่ได้นี่นะ ถ้าหากเลือกที่จะทำตัวน่ารักมากกว่านี้เสียหน่อย ทุกอย่างมันก็ง่ายกว่านี้แล้วแท้ๆ ก็แค่พูดมันออกมา อาละวาดใส่เขาสักหน่อย หรือจะถึงขั้นเสียน้ำตาดูบ้าง

 

อู๋อี้ฝานก็ไม่เคยนึกรังเกียจน้ำตาของลู่หานหรอกนะ

 

อี้ฝานพ่นลมหายใจออกมาใส่สภาพข้าวของในห้องนั่งเล่นที่ออกจะเรียกได้ว่าเป็นสภาพที่ยับเยินน่าดูทีเดียว ขายาวก้าวหลบเศษกระจกจากกรอบรูปและคริสตัลราคาแพงที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นมาจนถึงบันไดที่ทอดขึ้นไปยังชั้นสอง เสียงของตกกระทบฝาหนังยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ทำให้อี้ฝานเลือกที่จะเดินเข้าห้องตัวเองมากกว่าที่จะเดินเข้าไปหาคนที่กำลังระบายอารมณ์กับบรรดาข้าวของเคราะห์ร้าย

 

การอาบน้ำชำระล้างร่างกายเป็นการฆ่าเวลาที่อี้ฝานเลือก

 

หลังจากที่อาบน้ำจนพอใจแล้ว อี้ฝานก็เดินออกมาจากห้องเพื่อมองหาลู่หาน เพราะเสียงวัตถุตกกระทบกับผนังและพื้นห้องเงียบหายไปตั้งแต่ที่ยังอาบน้ำไม่เสร็จ

 

แต่ภาพเรือนผมสีอ่อนที่หายลับไปตามขั้นบันไดพร้อมกับกระเป๋าสะพายใบใหญ่ที่ลู่หานมักจะใช้สำหรับออกไปค้างคืนต่างจังหวัดมันออกจะเกินคาดไปสักนิด แต่ก็ไม่ผิดจากที่อี้ฝานคิดสักเท่าไหร่ เพราะฉะนั้นก็เสียเวลาแค่ไม่กี่ก้าว ก็สามารถรวบเอวของลู่หานให้ลอยหวือขึ้นจากพื้นได้ไม่ยากเย็น

 

“ปล่อยนะ!”

 

ลู่หานตะโกนลั่นทันที แต่อี้ฝานก็ไม่เคยใส่ใจอะไรอยู่แล้ว กลิ่นหอมบนแก้มขาวกับเนื้อตัวอ่อนนุ่มนี่ต่างหากที่น่าสนใจ ยกเว้นเสียก็แต่ร่างในอ้อมกอดที่ดิ้นรนขัดขืนด้วยแรงที่ผู้ชายคนนึงพึงมี จนอู๋อี้ฝานต้องยอมปล่อยให้ลู่หานเป็นอิสระ ทันทีที่กระเป๋าบนไหล่ลาดหล่นไปกองอยู่กับพื้น มือของลู่หานก็ตวัดฉับลงบนใบหน้าของอี้ฝานทันควัน

 

ใบหน้าของอี้ฝานชาวาบไปทั้งแทบ เช่นเดียวกับที่มือของลู่หานยังคงสั่นระริกด้วยความโกรธ ลมหายใจหอบถี่กระชั้น ดวงตากลมโตที่เคยเชื่อมหวานน่าหลงใหลกลับคลอไปด้วยหยาดน้ำวาวแวว

 

“อื้อ!”

 

แผ่นหลังของลู่หานกระแทกเข้ากับราวบันไดจนเจ็บจุก แต่นั่นไม่น่ากลัวเท่ากับเสียงฉีกขาดของเส้นใยผ้าที่ถูกทักทอขึ้นจนเป็นเสื้อที่ปกป้องร่างกายอยู่ เศษผ้าที่ฉีกขาดออกเป็นส่วนๆ ถูกมัดเป็นปมเข้ากับซี่ราวบันได ยึดข้อมือของลู่หานทั้งสองข้างเอาไว้แน่นหนา รอยแดงบนซีกแก้มด้านซ้ายยิ่งทำให้ดวงตาคมของอี้ฝานดูกราดเกรี้ยวมากขึ้นไปอีก

 

สัมผัสอุ่นนุ่มที่คุ้นเคยรุกเร้ารุนแรงกว่าทุกครั้ง ทั้งจาบจ้วงและหยาบคาย พาลให้น้ำตามันไหลลงมากองเอาดื้อๆ หากแต่ลู่หานก็ยังคงเป็นลู่หาน ที่ฝืนน้ำตาทุกหยุดเอาไว้ได้จนครบ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เสียงครวญแผ่วๆ ราวกับจะออดอ้อนให้คนบนร่างผ่อนปรนบนลงโทษลงบ้าง คำร้องขอที่ส่งไปได้รับการตอบรับจากอี้ฝานด้วยจังหวะที่ผ่อนลง จูบหวานล้ำคลอเคลียลงบนผิวแก้มและตามลำตัวอย่างเอาอกเอาใจ

 

“เจ็บ...อี้ฝาน เจ็บ”

 

ร้องท้วงเสียงสั่นไหว เมื่อริมฝีปากหยุ่นนิ่มลากไล้ไปหยุดบนเนินอกข้าว ก่อนจะถูกขบกัดและดูดดึงราวกับจะทึ้งให้ฉีกขาด เสียงห้ามปรามปนสะอื้นที่นานครั้งอี้ฝานจะได้ยิน ยิ่งทำให้รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจกดลึกลงบนใบหน้าของอี้ฝาน พร้อมกับแววตาวาววับที่ทำให้ลู่หานต้องเอ่ยปากอ้อนวอน

 

“อี้ฝาน...อี้ฝาน...”

 

“ว่ายังไง...ลู่หาน”

 

“ปะ ปล่อยนะ...ปล่อย”

 

“ทำไมล่ะ? ทำไมฉันต้องปล่อย...ให้ฉันปล่อยนาย เพื่อที่นายจะได้ตบฉันซ้ำรอยเดิมหรือ” ลู่หานสั่นใบหน้ารัวเร็วเสียจนเส้นผมปลิวกระจาย

 

“กอด...............ให้ฉันกอดอี้ฝานนะ

 

ริมฝีปากหยักเยียดยิ้ม

 

นี่แหล่ะ...ที่อู๋อี้ฝานต้องการ

 

ลู่หานที่เปราะบาง

ลู่หานที่ควบคุมตัวเองไม่ได้

ลู่หานที่อารมณ์สั่นไหว

ลู่หานที่ร้องไห้อย่าน่าสงสาร

ลู่หานที่ต้องการเขาจนแทบทนไม่ได้

ลู่หานที่เป็นของอู๋อี้ฝาน

 

มือที่สั่นระริกทาบลงบนหลังต้นคอของอี้ฝานทันทีที่เป็นอิสระ ริมฝีปากสีสดรุกไล่เข้าหาความอ่อนโยนที่ทำให้ลู่หานลุ่มหลงอย่างตะกรุมตะกราม เส้นผมสีดำสนิทถูกดึงขยำไปตามการขยับของปลายลิ้นตวัดเกี่ยวรั้งกันไปมา ไม่นานก็เป็นลู่หานที่ขยับยกตัวขึ้นไปอยู่บนตักกว้าง สะโพกมนขยับขึ้นคุมจังหวะเสียเอง

 

ริมฝีปากร้อนไล่บดเบียด ผิวกายร้อนจัดเสียดสี วงแขนโอบกอดแน่นราวกับจะหลุดหาย

 

“อี้ฝาน...อี้ฝาน...”

กระซิบเรียกชิดใบหน้ายามที่เรือนกายสั่นไหว

 

“อึก...”

 

มีเพียงเสียงสุดท้ายที่สั่นไหว ผวาวาบจนสั่นระริกไปทั้งกายที่แอ่นเหยียด เหมือนลอยคว้างอยู่ท่ามกลางอากาศเหนือพื้นดิน ก่อนจะตกลงพร้อมกับดวงดาวที่พร่างพราวสว่างจ้าเสียจนตาพร่าวมัว ทำได้เพียงเกาะยึดบ่าแกร่งเอาไว้เป็นที่พึ่ง

 

“อื้อ...”

 

เสียงหอบหายใจแหบพร่าผสานเป็นเนื้อเดียวกัน ต่างฝ่ายต่างแอบอิงแนบซบอยู่บนร่างกายของกันและกันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่อี้ฝานจะเป็นฝ่ายตั้งตัวได้ก่อน ฝ่ามือหนาตวัดช้อนตัวลู่หานขึ้นเดินกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง พร้อมกับสูดดมกลิ่นกายจากเรือนร่างยั่วยวนอย่างไม่รู้เบื่อ

 

“อี้ฝาน...กระเป๋า...”

 

“เอาไว้ก่อน”

 

“แต่...”

 

“เมื่อกี้แค่คิดบัญชีที่นายตบหน้าฉัน ตอนนี้ให้ฉันสะสางบัญชีข้าวของที่อยู่ด้านล่างก่อน ห่วงตัวเองเถอะ ลู่หาน”

 

ดวงตากลมหวานหรุบลงต่ำหนียิ้มเจ้าชู้ของอี้ฝาน ริมฝีปากบางขบเม้มเข้าหากัน คิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากันเสียจนยุ่งเหยิง แต่ริ้วแดงบนแก้มใสก็ทำให้อี้ฝานอดมอบจุมพิตหวานๆ ลงไปบนนั้นไม่ได้

 

“ไม่ต้องห่วง ฉันมีเวลาอยู่กับนายพรุ่งนี้ทั้งวัน ไว้เย็นๆ ฉันจะเอากระเป๋ากลับขึ้นมาให้เอง”

 

 

 

 

 

 

 

“เจ็บมากไหมวะ? อี้ฝาน”

 

คำถามจากปากเพื่อนสนิทที่ยังคงจ้องรอยช้ำที่ทำเอาความหล่อของอู๋อี้ฝานหายไปจากใบหน้าเสียยี่สิบเปอร์เซนต์ทำเอาคนโดนถามถึงถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย ก่อนจะตอบกลับไปด้วยคำตอบที่ชัดเจน

 

“มึงอยากลองไหมล่ะ กูจะได้ไปเรียกลู่หานลงมา”

 

“อ่า...อย่าเลย กูเกรงใจ”

 

อี้ฝานไม่ตอบอะไรกลับไปให้ยืดยาวอีก มีเพียงสายตาที่จับจ้องลงบนเอกสารรายการสั่งเครื่องตกแต่งบ้านที่จะนำมาทดแทนทุกชิ้นที่ลู่หานทำเสียหายไป ตัวเงินไม่ใช่ปัญหา เพียงแต่กวาดตามองว่าไม่พลาดที่จะสั่งอะไรไปให้เรียบร้อยก็เท่านั้น

 

“ไม่มีอะไรขาด ก็ตามนี้ ส่งภายในอาทิตย์หน้าใช่ไหม”

 

“น้อยๆ หน่อยเถอะครับ! คุณชายอู๋! มึงคิดว่าของที่มึงสั่งมานี่กดหาเอาง่ายๆ ตามเว็บอีเบย์หรือไง? เดือนหน้าโว้ย เดือนหน้า! กูจะทยอยส่งมาละกัน แต่ภายในเดือนหน้า คุณชายอู๋จะได้ของทุกชิ้นกลับมาประดับบ้านหลังน้อยๆ ราคาไม่ที่ร้อยล้านของคุณชายนะครับ”

 

อี้ฝานหัวเราะใส่เสียงประชดประชันของเพื่อนสนิทที่ทำหน้าหงุดหงิดวุ่นวายใจ

 

“อี้ฝาน...ฉันหิว”

 

เสียงเรียกจากบนบันไดทำให้อี้ฝานกับเพื่อนสนิทต้องเหลียวไปมอง ร่างเล็กที่ค่อยๆ เดินลงมาจากด้านบนอยู่ในชุดที่เรียบร้อยตามความเห็นของอี้ฝาน จะมีก็เพียงแต่ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนรังนกเท่านั้นที่ดูขัดหูขัดตาไปบ้าง แต่เมื่อคิดว่ากว่าที่ลู่หานจะได้นอนก็เกือบเช้า ส่วนนี่ก็บ่ายคล้อยเกือบเย็นเข้าไปแล้ว กว่าที่ลู่หานจะลุกขึ้นมาได้ด้วยความหิว ร่างสูงใหญ่จึงทำเป็นไม่เห็นไปเสีย

 

“เออๆ กูไปก่อนละกัน ไว้กูจะติดต่อมา มึงไปดูแลแฟนมึงเหอะ”

 

ท้ายประโยคกระซิบแผ่วเบาราวกับกลัวว่าคนที่เดินเข้าไปรอเพื่อนตัวเองในครัวจะได้ยิน แต่อี้ฝานทำแค่เพียงหัวเราะ

 

“กูบอกกี่ทีแล้วว่าลู่หานไม่ใช่แฟนกู”

 

“ถุยเถอะ ขนาดนี้มึงยังว่าไม่ใช่แฟน? เอาเหอะๆ ไม่ใช่แฟนก็ไม่ใช่ เอาเป็นว่ากูไปล่ะ ฝากลาเมียมึงด้วยละกัน เพลาๆ หน่อยก็ดี กูเคยได้ยินแต่ว่าพวกผู้หญิงเขาไปรีแพร์กัน แต่ของผู้ชายนี่กูไม่รู้หรอกนะว่าเขารับรีแพร์ด้วยไหม”

 

เสียงปิดประตูบ้านดังขึ้นพร้อมกับประโยคที่ยังคงดังค้างอยู่ในหัว

 

‘ขนาดนี้มึงยังว่าไม่ใช่แฟน?’

 

อู๋อี้ฝานไม่ได้โกหกอะไรสักนิด ก็เขากับลู่หานไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย ลู่หานไม่เคยแสดงท่าทีว่าอยากจะเป็นคนรักของเขา ไม่เคยพูดจาหวานหูให้ฟังกันสักครั้ง ไม่ต้องพูดถึงคำว่ารักให้เสียเวลา แค่พูดจาดีๆ กันให้เกินครึ่งชั่วโมงยังว่ายากเลย

 

ส่วนอี้ฝานน่ะหรือ?

 

เขาก็ไม่รู้หรอกว่าทุกวันนี้เรียกมันว่ารักได้หรือเปล่า แต่ลู่หานคือของๆ เขาที่เขาจะไม่มีวันยอมให้ตกไปเป็นของใคร และลู่หานต้องไม่อยากไปเป็นของใครทั้งนั้น เพราะของๆ เขาก็คือของๆ เขา ต่อให้ลู่หานจะดื้อด้าน อาละวาดทำลายข้าวของ ปากแข็ง และหัวดื้อกว่านี้อีกสักกี่ร้อยกี่พันเท่า เขาก็ไม่สนใจ

 

ต่อให้เราไม่ได้เป็นอะไรกันอย่างที่คนอื่นเข้าใจ อี้ฝานก็ไม่แคร์...เพราะลู่หานเป็นของเขา ของเขาเพียงคนเดียว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I know he is not my boyfriend.

But he is still mine.

 

*

 

FIN

Comment

Comment:

Tweet

#3 By (5.135.184.9|5.135.184.9) on 2014-12-03 18:21

กรี๊ดดดดดดดดด
ชอบมากกกกกค่ะ
ชอบคริสคาแรกเตอร์นี้ที่สุด หล่อ ร้าย ลึก อารมณ์ชายผู้อยู่เหนือคนอื่น
ชอบลู่คาแรกเตอร์นี้สุดๆเหมือนกัน ใช่เลย ใช่เลย ซึน ดื้อ ปากแข็ง แต่แพ้ทางคริส แอร๊ยยยยย
แล้วมาคู่กัน ลงตัวมาก พวกชอบบงการ กับคนดื้อรั้นเนี่ย
ปะทะกันถึงใจมาก 5555555

ชอบอ่ะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่เธอเป็นของฉัน โอยยยยยยยยย
ชอบฟีลนี้มากกกกกกกกกกก แบบในความแซบมันก็มีอะไรให้อมยิ้ม ให้ฟินเบาๆ
คือไม่รู้ต้องหาคำคุณศัพท์ไหน หรือใส่ก.ไก่กี่ตัว ถึงจะบรรยายถูกว่าชอบมากขนาดไหน
#อ่านแล้วเวิ่นค่ะ

#2 By Amethyste (49.231.100.93) on 2013-09-01 01:15

คือดราม่าาาา คืออะไร ยังไง พี่คริสร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
แบบแกเจ้าเล่ห์นะคะ แต่ชอบบบบบบบบ กรี๊ดดดดดดดดด
ชอบลู่หานแบบนี้มากกกกกกกกกกก แลดูเป็นเด็กดื้อ หัวรั้น ไม่ยอมใคร เอะอะอะไรก็โวยวายปาข้าวของแล้วก็หลบมุมไปนั่งร้องไห้คนเดียวเพราะอี้ฝานไม่สนใจ #อันหลังนี่มโนต่อเอง
แต่พี่คริสเว้ย พาชะนีมาจูบกันต่อหน้าน้องลู่นี่แรงป๊ายยยยยยย
นี่อะรายยย ปากบอกไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่เอะอะเสียบเอาๆเนี่ย โว๊ะ น้องลู่ดูยอมง่ายๆนะคะ กรี๊ดดดดดดด
คือชอบมากตอนพี่คริสกดดันน้องลู่จนไร้ทางสู้กลายเป็นลูกกวางเชื่องๆนี่ มันแบบ กรี๊ดดดดด ฟินแบบไม่รู้สาเหตุ คือฟินมากอร๊ะะะะ 555555
เราจะไม่ด่าพี่คริสกามนะ แต่ก็กาม 555555 แถมซาดิสม์นะคะะะ ลูกเราซ้ำหมดดดด
เออ นี่ไม่ได้รักกันนะคะ ไม่ได้รักกันเลยยยย คนนึงก็หึงจนเอะอะปาข้าวของเนี่ย ไม่ได้รักกันเล๊ยยยยยย
โอย อิพวกซึนดาเระะะะะ
จะมาจบแบบนี้ไม่ได้นะ อยากเห็นน้องลู่โดนกดดันทางจิตใจจนไร้ทางสู้อีก กรี๊ดดดดด พี่แตงมาต่อเดี๋ยวนี้!!!!!!!!!!!!!!

#1 By HOLINESZ* on 2013-08-16 23:36