[SF] Love Scene (CHAN x KAI)

posted on 23 Aug 2013 21:13 by ninakooh in EXO
fss
 

Title: Love Scene
Author
: Nina*
Paring
: Changyeol x Jongin
Rating
: PG

Author’s note: เหตุเกิดจากรูป!
เครดิต @eponz #ไม่ได้เอารูปไปทำปกฟิคนะแค่ขอมาทำภาพปลากรอบขอแล้วด้วย! #ทำไมขี้แซะ

 

*

 

ตอนที่จงอินกลับมาถึงห้องพักในคอนโดหรู หลังจากที่นั่งหลังขดหลังแข็งเรียนมาตั้งแต่เช้า สิ่งแรกที่เห็นคือร่างสูงใหญ่ของเจ้าของห้องที่นอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟาเบดหน้าโทรทัศน์ โดยมีกระดาษปึกใหญ่อยู่ในมือ บนสันจมูกโด่งได้รูปมีแว่นสายตากรอบดำวางอยู่ เสียงพลิกกระดาษกับเสียงพึมพำทำให้จงอินรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังตั้งอกตั้งใจอ่านบทละครในมือ จงอินจึงเลือกที่จะปิดบานประตูห้องและวางข้าวของในมืออย่างเงียบเชียบ

 

“กลับมาแล้วเหรอ?” เสียงทักทายจากคนที่อยู่ก่อน ทำให้จงอินที่กำลังปลดกระดุมเสื้อได้ไม่กี่เม็ด ตอนเดินไปทางห้องน้ำต้องชะงัก แล้วหมุนตัวกลับมาหาคนที่แหงนหน้าขึ้นมาทักทาย

 

จงอินสาวเท้าเดินเข้าไปหาชายหนุ่มผมเข้มที่นอนรอรับจุมพิตต้อนรับกลับห้องของตน ฝ่ามือใหญ่เกี่ยวเอาตัวของจงอินที่นั่งอยู่บนพนักวางแขนขึ้นมานอนเบียดกันบนโซฟาเบดขนาดพิเศษ ที่สามารถรองรับขนาดตัวของผู้ชายสองคนที่สูงกันกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรได้

 

“วันนี้ไม่มีคิวแล้วหรือครับ? ทำไมกลับเร็วจัง” จงอินเอ่ยถามชานยอล หรือ ปาร์คชานยอล ดาราหนุ่มคิวทองที่สุดของประเทศเกาหลีใต้ที่กำลังส่งยิ้มบางๆ มาให้คนที่นอนเกยอยู่บนอก

 

“อืม...พี่อึนกอนเคลียร์คิวให้สองวัน อาทิตย์หน้าค่อยไปถ่ายละครทั้งอาทิตย์” ชานยอลเขี่ยเส้นผมที่ร่วงลงปรกใบหน้าที่ยิ้มอ่อนๆ มาให้ ก่อนจะจูบลงบนริมฝีปากหนานั้นอีกครั้ง

 

“เพิ่งเลิกเรียนหรือ? หรือว่าไปเที่ยวไหนมาก่อน ทำไมกลับช้า...พี่มารอตั้งนาน นึกว่าจะได้ไปทานมื้อเย็นด้วยกันซะอีก”

 

ชานยอลพูดไปตามความจริง เพราะวันนี้ถ่ายแบบเสร็จเร็วกว่าที่คิด แล้วก็ไม่มีงานอะไรต่ออีกทั้งวัน แถมพี่อึนกอน ผู้จัดการส่วนตัวของเขาก็ยังใจดีผิดปกติ เคลียร์ตารางให้พักผ่อนตั้งสองวัน แถมยังเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์เสียอีก ถึงจะต้องแลกกับการต้องไปนอนค้างที่กองถ่ายทั้งอาทิตย์ในอาทิตย์ถัดไปก็ตาม แต่ที่สุดแล้วชานยอลก็ได้กลับมานอนที่ห้องของตัวเองตั้งแต่ยังไม่บ่ายสามโมง ตอนที่กลับมาถึงมาถึงพอมองนาฬิกาแล้วก็ยังไม่นึกหิวอะไรมากนัก ก็เลยหิ้วท้องรอคนที่กำลังออดอ้อนเอาใจอยู่บนตัวจนถึงเกือบหนึ่งทุ่ม ก็ทนหิวไม่ไหว รื้อเอาอาหารแช่แข็งที่ซื้อเก็บเอาไว้มาอุ่นทานไปก่อน และกว่าจงอินจะกลับมาก็ปาเข้าไปเกือบห้าทุ่มแล้ว

 

“วันนี้วันศุกร์... แถมวันนี้ก็เพิ่งพรีเซนท์งานผ่านด้วย เพื่อนๆ ก็เลยอยากไปทานอะไรพิเศษๆ หน่อยน่ะครับ ขอโทษนะครับ ที่ไม่ได้บอกก่อน พี่คงหิวแย่”

 

ชานยอลส่ายหัวยิ้มๆ ก็ดูคนอายุน้อยกว่าทำหน้าเข้า แถมยังขอโทษขอโพยออดอ้อนเอาใจเสียน่าสงสาร แค่หิ้วท้องรอทานข้าวก่อน ทั้งๆ ที่ไม่ได้นัดอะไรกันไว้สักหน่อย เขาจะไปกล่าวโทษอีกคนลงได้ยังไงกันล่ะ? เพราะปกติเป็นเขาเองต่างหากที่ต้องปล่อยให้จงอินรอเก้อ เวลามีงานแทรก หรืองานที่ทำมันยืดเยื้อกว่าที่คิดจนจงอินต้องทานข้าวคนเดียวอยู่บ่อยๆ

 

“งั้นก็ทานอะไรมาเรียบร้อยแล้วสิ?”

 

“ครับ...ไปทานกับพวกจงแดมา” ชานยอลนึกไปถึงกลุ่มเพื่อนสนิทที่มหาวิทยาลัยของจงอิน จำได้รางๆ ว่าเคยเห็นหน้าค่าตากันอยู่ไม่กี่ครั้งเวลาว่างๆ แล้วปลีกตัวไปรับจงอินที่คณะได้ กลุ่มชายล้วนที่กลุ่มไม่ใหญ่อะไรมากนัก ท่าทางก็ดูสนิทสนมกลมเกลียวกันดี

 

“ไปอาบน้ำเถอะ หน้าตาเหนื่อยแย่แล้ว เดี๋ยวพี่รอ” กดปลายจมูกลงบนแก้มเนียนอีกครั้ง ก่อนจะตบเบาๆ ที่สะโพกไล่ไปอาบน้ำอาบท่าตามที่บอกให้จงอินได้มองค้อน แต่จงอินก็ยอมผละไปอาบน้ำตามที่บอกอย่างไม่อิดออด พอเสียงประตูห้องน้ำดังขึ้น ชานยอลก็กลับมาสนใจกับบทละครปึกหนาที่อ่านไว้เมื่อครู่ต่อ ปลายนิ้วขยับกรอบแว่นที่ตกลงมากองที่ปลายจมูก เวลาเลื่อนไหลผ่านไปไม่รู้เท่าไหร่ ชานยอลรู้สึกตัวอีกครั้งก็ตอนที่กระดาษปึกหนาถูกดึงหลุดจากมือไป แทนที่ด้วยรอยยิ้มสว่างสดใสของคนที่เท้าแขนข้างหนึ่งคร่อมตัวเขาอยู่

 

“ยังอ่านไม่จบอีกหรือครับ?” ชานยอลยิ้มแทนคำตอบ บทละครที่ต้องถ่ายทำถูกโยนไปวางบนโต๊ะหน้าโทรทัศน์ ก่อนที่จงอินจะถูกดึงตัวให้ขึ้นมานอนคร่อมอยู่บนตัวชานยอล เอวสอบถูกตวัดรอบด้วยแขนขาวสีน้ำนม หยดน้ำจากปลายเส้นผมไหลซึมลงตามเสื้อผ้าของจงอิน ทำเอาคนอายุมากกว่านิ่วหน้าน้อยๆ จับผ้าขนหนูที่พาดคอจงอินขึ้นขยี้แรงๆ จนเจ้าตัวร้องประท้วง

 

“พี่ชานยอล!”

 

“ไม่เช็ดผมให้แห้งอีกแล้วนะ ในห้องน้ำก็มีไดร์ ทำไมไม่เป่าก่อนออกมา” จงอินพองลมใส่ปากให้ชานยอลได้เห็นผ่านเส้นผมที่ปรกหน้าและผ้าขนหนูที่ยังเดินหน้าจัดการกับความชื้นในเส้นผม จงอินคว้ามือของชานยอลเอาไว้ ทำปากยื่นยาวด้วยความขัดใจ

 

“ก็ผมกลัวว่าพี่จะรอนาน”

คนฟังถึงกับอมยิ้มกับคำพูดของอีกคน ชานยอลจับพลิกตัวคนที่ยึดมือของเขาเอาไว้ไม่ให้ยุ่งวุ่นวายกับผมเปียกๆ อีก เลยกลายเป็นว่าจงอินลงไปนอนอยู่ใต้ร่างของชานยอล ยิ้มขาวให้ฟันของชานยอลทำให้จงอินใจเต้นขึ้นมาตึกตัก

 

ใครบอกกันว่าอยู่ใกล้คนหน้าตาดีนานๆ ก็จะมีภูมิต้านทานไปเอง...คิมจงอินขอยืนยันว่าไม่จริงสักนิด เขาไม่เคยห้ามใจไม่เห็นได้สักนิด เวลาอยู่ใกล้ๆ ปาร์คชานยอล

 

รอหรือ?...พี่จะรออะไรอยู่นะ”

 

คำพูดกำกวมกับน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ไม่น่าไว้วางใจทำเอาจงอินหน้าร้อนวาบ เขาไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้นเสียหน่อย!

 

“ความจริงพี่ก็ไม่ได้รออะไรอยู่ เห็นว่าจงอินเรียนมาเหนื่อยๆ ก็อาจจะอยากพัก แต่ถ้า...”

 

“ผมไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น!”

 

คิด?...เราคิดอะไรอยู่ล่ะ จงอิน พี่ก็แค่อยากให้เราช่วย.........ซ้อมบท จงอินไม่ได้อยากช่วยพี่ซ้อมบทหรือ?”

 

เลือดทั้งกายพาลกันสูบฉีดขึ้นบนใบหน้าจนร้อนไปหมด จงอินนึกหัวเสียอยู่ในใจ ปาร์คชานยอลก็เป็นเสียแบบนี้อยู่เรื่อย ชอบล่อหลอกด้วยคำพูดจนเขาเผลอร้อนตัวคิดไปไกล แล้วสุดท้ายก็โดนตลบหลังราวกับว่าคิดเองเออเองไปคนเดียว แต่เพราะรอยยิ้มน่าหมั่นไส้บนใบหน้าอันเป็นเครื่องหมายการค้านั่นล่ะ ที่ทำให้จงอินรู้ว่าตัวเองไม่ได้เข้าใจผิดอะไรไป ว่าอีกฝ่ายกำลังสนุกสนานกับการแกล้งเขา

 

“พี่ชานยอลแกล้งผมอีกแล้วนะ ผมไม่คุยกับพี่แล้ว” จงอินทำท่าว่าจะผลักชานยอลออกให้พ้นทาง แต่ชานยอลก็ไม่ยอม ขังจงอินเอาไว้ในอ้อมแขนจนคนอายุน้อยกว่าทำหน้าตูม

 

“น่า...อย่างอนพี่เลย พี่แค่ล้อเล่น มาช่วยพี่ซ้อมบทเถอะ แค่ซีนเดียว”

 

“ไม่ครับ”

 

“จงอิน...”

 

น้ำเสียงอ้อนๆ ที่ชานยอลชอบใช้เรียกชื่อของเขา ฟังกี่ทีก็ทำให้จงอินรู้สึกเหมือนมีสุนัขตัวโตๆ มากระดิกหาง ทำตาแป๋วอ้อนวอนให้เล่นด้วย ทั้งน่ารักและน่าเอ็นดู แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นปาร์คชานยอล มันก็เลยให้ความรู้สึกเขินอายมากกว่าที่จะรู้สึกว่าอีกฝ่ายน่ารักและอยากจะเอ็นดู ถ้าเปลี่ยนเป็นหมั่นไส้แรงๆ ก็ดูจะเหมาะกว่า

 

“...ส่งบทมาสิครับ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตัวหนังสือบนแผ่นกระดาษทำให้จงอินรู้สึกหน้าร้อนวูบขึ้นมา ก็บทสนทนาที่กำลังอ่านอยู่มันเป็นบทโต้ตอบกันระหว่างพระนางในซีรีย์เรื่องใหม่ของชานยอล ตอนที่ชานยอลต้องขอ...กอด...นางเอก

 

ชานยอลที่นั่งเอาแขนพาดบ่าของจงอินอย่างสบายใจ กำลังสนุกสนานกับการนั่งมองสีหน้าที่เคร่งเครียดของจงอิน จะไม่ให้กระอักกระอ่วนใจอย่างไรไหว ก็บทที่เขาเปิดให้จงอินช่วยซ้อมบทมันเป็นเลิฟซีนเกือบจะกลางๆ เรื่องแล้วนี่นะ พระเอกที่อดทนรอให้นางเอกพร้อม ทั้งที่ความจริงตัวพระเอกก็เป็นพวกเจ้าชู้ กะล่อนไปเรื่อย บทที่ออดอ้อนวอนขอความเมตตาจากนางเอก เขาอ่านในทีแรกยังอดยิ้มๆ ไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่จงอินก็คงจะยิ้มไม่ค่อยออกเท่าไหร่ เพราะบทของนางเอกในซีนนี้มันไม่ค่อยได้พูดอะไรมากนักหรอก ออกจะได้ใช้ภาษากายเสียมากกว่า

 

“ว่าไง...พอจะช่วยพี่ซ้อมบทได้หรือเปล่า” ชานยอลถอดแว่นออก พลางก้มกระซิบที่ข้างหู

 

จงอินกัดปากแน่น ไอ้เขินรึก็เขินอยู่ แต่ก็รับปากเขาไปแล้ว ความจริงจะปฏิเสธก็ได้ อย่างมากชานยอลก็แค่หัวเราะแล้วก็ล้อนิดๆ หน่อยๆ แต่ก็ไม่ได้คิดโกรธเคืองอะไรเขาอยู่แล้ว เพราะอย่างไรเสีย เจตนาของอีกฝ่ายก็คือแกล้งหยอกเขาเท่านั้นเอง

 

“บทนี้...พระเอกกำลังวางแขนพาดบนตัวนางเอกพอดีเลย” จงอินหรุบตาลงมองบท...ใช่

 

“แล้วยังไงอีก...”

 

“คุณจะทำอะไร...”

 

ชานยอลวาดยิ้ม

 

“ผมก็แค่อยากกอดคุณเอาไว้เฉยๆ ไม่ได้หรือ?”

 

“ก็ไม่ใช่อย่างนั้น...”

 

จงอินหรุบตาลงมองมือตัวเอง ทำราวกับว่ามันน่าสนใจอะไรนักหนา พยายามตีสีหน้าเรียบเฉยไม่สนใจสัมผัสอุ่นๆ จากปลายนิ้วมือที่สะกิดเขี่ยอยู่ข้างแก้มแผ่วเบา ลากไล้ลงไปตามแนวสันกรามจนถึงลำคอ ก่อนที่มืออีกข้างจะเชยคางมนให้แหงนมอง ดวงตาเป็นประกายวิบวับอยู่หลังกรอบแว่นสายตา ทำให้จงอินทั้งเขินและนึกอยากตบแว่นตาของคนที่กำลังทำตาเจ้าชู้ให้หล่นจากหน้าเสียจริง

 

“ขอผมจูบคุณได้หรือเปล่า?”

 

จงอินอ้าปากค้าง...แล้วยังไงอีกนะ? อ้อ ต้องเม้มปากแล้วก็หลบตา

 

“ถ้าคุณไม่ตอบ...ผมถือว่าคุณอนุญาตได้หรือเปล่า?”

 

เปลือกตากระพริบปริบๆ ก่อนจะค่อยพริ้มหลับลงเมื่อใบหน้าของอีกฝ่ายเคลื่อนเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมสบู่จากแก้มถูกสูดดมเข้าไปเต็มปอดของชานยอล จากนั้นคนสูงกว่าจึงค่อยๆ ไล่ปลายจมูกมาจนชิดริมฝีปาก ก่อนจะค่อยๆ วกกลับขึ้นจนปากอุ่นร้อนสัมผัสเข้ากับปากของจงอิน

ชานยอลรุกเร้าเอาจูบจากจงอินอย่างล้ำลึกจนตัวอ่อน เผลอเอนตัวไปตามแรงผลัก กว่าจะตั้งตัวได้ก็ตอนที่ชานยอลผละใบหน้าหนี แนบจูบไปตามลำคอแทน ปลายนิ้วและฝ่ามือร้อนลูบไล้ไปตามท่อนแขนสีน้ำผึ้ง กลิ่นหอมเย้ายวนไปพร้อมๆ กับเสียงห้ามปรามและแรงขัดขืนของจงอิน

"ยะ...อย่า"

"ผมอยากกอดคุณ...คุณจะอนุญาตไหม"

"ผมอยากให้คุณเต็มใจ..."

 

ถึงจะรู้ว่าชานยอลกำลังพูดไปตามบท แต่จากสถานการณ์ของตัวเองที่ค่อนข้างเสียเปรียบและเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายอย่างเต็มที่ขนาดนี้ จงอินก็อดไม่ได้ที่จะเขินจนพูดไม่ถูก ก็ีีรู้อยู่หรอกว่าชานยอลเป็นนักแสดงฝีมือดี เวลาดูผลงานละครของชานยอลทีไรก็อดจะอินไปด้วยไม่ได้ทุกครั้ง พอต้องมาซ้อมบทกับชานยอลเสียเอง เลยแยกไม่ออกว่าชานยอลกำลังเล่นไปตามบท หรือว่าเล่นนอกบทแล้วกันแน่

 

จงอินจำใจพยักหน้ารัวเร็วไปตามบทที่อ่าน ก่อนจะรีบคว้าเอาปึกกระดาษมาวางกั้นระหว่างใบหน้าตัวเองกับชานยอล ที่อีกฝ่ายเตรียมตัวจะตั้งใจเล่นตามบทต่อชนิดเกินจริง

“พอแล้วครับ ถัดจากนี้มันตัดเข้าโคมไฟแล้ว แล้ว….แล้ว แล้วผมก็ง่วงแล้วด้วย”

ชานยอลที่ได้ฟังก็หัวเราะออกมา ก่อนจะยอมปล่อยให้จงอินลุกขึ้นนั่งเป็นปกติ มือไม้ของจงอินทำทีเป็นปัดผมเผ้า และจัดเสื้อให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะหันกลับมาหาชานยอลที่ยังคงนั่งยิ้มใส่จงอินไม่หยุด จงอินขี้เกียจจะนับแล้วว่าตั้งแต่เจอหน้ากันวันนี้ ตัวเองเม้มปากระงับอารมณ์ใส่ชานยอลไปกี่รอบแล้ว อยากจะพูดจากบ่นว่ากล่าวอะไรสักหน่อย แต่ก็ไม่รู้จะพูดออกมาอย่างไรไม่ให้ตัวเองต้องกระดากปาก สุดท้ายก็เลยลงเอยที่ไม่พูดอะไร นอกจากเดินหนีไปเสียดื้อๆ ทิ้งให้ชานยอลนั่งขำอยู่คนเดียวกับบทละครที่วางอยู่

ฝ่ายจงอินที่เดินหนีเข้ามานอนบนเตียงก็เอาผ้าห่มคลุมโปง หมายใจว่าจะนอนหลับหนีคนที่ไม่ได้เจอกันมาหลายอาทิตย์ แต่ยังไม่ทันจะได้ข่มตาดีด้วยซ้ำ เสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้น พร้อมกับไฟในห้องที่ถูกเปิด

“อย่ารีบนอนนักล่ะ พี่ขออาบน้ำแป้บเดียว”

จะอาบนานๆ ก็ไม่มีใครว่าอะไรสักหน่อย

“แล้วเดี๋ยวพี่จะมาเล่นบทเลิฟซีนกับเราต่อ...คราวนี้เขียนบทเอง กำกับเอง แสดงเอง ไม่ใช้สตันท์ ไม่ตัดเข้าโคมไฟด้วยนะ...คุณนางเอก”

ใครเป็นนางเอก!?

 

“ถ้าแอบหลับไปก่อน...พี่จะลักหลับแล้วอัดคลิปเก็บไว้ดูอาทิตย์หน้าแก้คิดถึงเรานะ” เสียงชานยอลเดินหายไปพร้อมกับเสียงประตู ที่พาเอาสติสตังและขวัญของจงอินหายวูบตามประโยคสุดท้ายไปด้วย

 

ปาร์คชานยอลคนโรคจิต!

 

*

FIN

Comment

Comment:

Tweet

#4 By (110.78.181.176|110.78.181.176) on 2014-10-20 13:00

#3 By (49.230.153.27|49.230.153.27) on 2014-08-14 20:32

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
อิพี้ชานยอลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล
เขินมากอะแงงงงงงงงงงงงงงงงง
ฟิคเรื่องนี้มันหล่อเว้ยเห้ย!! (จริงๆก็หล่อทุกเรื่อง)
อิพี่ชานยอลดาราดังคนขี้แกล้ง!! แหงะ! แกล้งน้อง
จงอินนี่ก็เป็นคนธรรมดาที่มีแฟนเป็นดารางั้นสินะ
อิตอนท้ายนี่แกไม่เหลือทางเลือกให้น้องเลยวุ้ย
เป็นดาราอยู่ดีๆจะผันตัวเป็นทั้งนักเขียนบททั้งผู้กำกับ
อารมณ์แบบว่าเล่นเอง เขียนบทเอง กำกับเองงี้สิ จงอิน หนูไม่รอดดดดดดดด
แต่อิที่ถ่ายคลิปนี่มันบ้าจริง อิกามม 555555
แอรรรรรรรรร้
อิปาร์ค เลิฟซีนอะไรกัน อ่ากกกกกก
จงอินน่ารัก งือออออออ จะว่าจงอินก็แอบยั่วเบาเบานะ แบบนางยั่วโดยไม่รู้ตัว หรือรู้ตัวดี 555
ซ้อมบท? ฉันว่าแกนอกบทคะอิคุณชยอล
แหมๆๆๆ แกอ้อนขอมีอะไรกับคุณนางเอกได้น่าตบมาก ซ้อมบทมิพอ ยังจะมาสร้างบทละครกับน้องจงอินอีก พบ้าาาาาาาาาาาาาาาา อิโรคจิต งืออออออออออ ดักไว้เชียวนะ แล้วหนูจงอินจะกล้าได้อย่างไร อิปาร์คโรคจิต 5555
อย่าลืมถนอมน้องด้วย ห๊ะ !! ฮ่าๆ

#1 By I'm E.L.Fish on 2013-08-24 11:07